|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
Nikolaos Papadopoulos
(Constantinople 20/10/1908 - Athens 16/01/2003)
Zinovia Kontzoglou and Nikolaos Papadopoulos
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ:
"Ο κ. Νίκος στο Έπος της Αλβανίας το 1940"
Έναν γερολεβέντη έχουμε· μαζί μας στην παρέα
και τα περνάμε όμορφα· και τα περνάμε ωραία
Κύριε Νίκο τον φωνάζουμε
και όλοι κοντά του τρέχουμε
και όλοι τον αγαπούμε.
Έπιασε χρόνια ενενήντα δύο
και τρέμει μόνο· το φθινοπωρινό το κρύο
μα είναι στην κουβέντα του πολύ... ασίκης
τίμιος καί ευθύς μά και οξύθυμος καί τραγαζίκης.
Νύχτα καί μέρα τόν πονάει
και ακόμα πιο πολύ σάν περπατάει
το πόδι του όπου πληγώθηκε βαρύα
στης Αλβανίας πάνω τα ψηλά βουνά.
Ανήκει και αυτός στους ήρωες του έπους του '40
όταν οι Έλληνες είπαν το "ΟΧΙ" στον εχθρό σαν πάντοτε
σάν πάντα
στον ξένο, τον κατακτητή
που ήλθε φουριόζος για να σκλαβώσει την γή μας
την ελληνική.
Οβίδα όλμου έσκασε κοντά του· με πάταγο μεγάλο
και ο Νίκος μας έπεσε κάτω· σάν το περήφανο δενδρί
που δεν αντέχει χτύπημα άλλο,
ούτε το χιόνι και την παγωνιά, ούτε και μια βαθυά πληγή
στο πόδι
και έμεινε ώρες πολλές ακίνητος· χωρίς ζωή, χωρίς πνοή.
Μα για καλή του μοίρα
φαντάρος - ημιονηγός· που πέρναγε σκυρτός τον είδε μεσ' του πολέμου
τήν οχλοβοή, μεσ' του πολέμου την μπόρα
(και) με κόπο μεγάλο και με μεγάλη υπομονή
τον ανεβάζει παρ' ευθύς επάνω στη σέλλα τού μουλαριού του, τόν τζαρί¹.
Μεσ' τό πυκνό σκοτάδι
και στου αέρα τό άγριο τό φυσομάνι
ο ημιονηγός - φαντάρος λιγάκι φοβισμένος από του πολέμου
καί τής φύσης την οργή
προχωρεί με χιλιάδες προφυλάξεις το μονοπάτι - το στρατί.
Και η μοίρα χαμογέλασε και πάλι· τόν λαβωμένο ήρωά μας
τον νικητή.
γιατί ο εν όπλοις αυτός - καλός Σαμαρείτης - αδελφός· χωρίς καθόλου
να διστάσει καί να το σκεφθεί
τον κουρασμένο ημίονο του πότε με άγριες και πότε με φιλικές
φωνές τόν παρωτρύνει και γοργοπατώντας
τον πηγαίνει στο ορεινό τό χειρουργείο, καί
ο νικητής βγαίνει νικητής και πάλι
από του πολέμου καί τής φύσης τήν ανεμοζάλη.
Και η καλή του η μοίρα που πάντοτε (μέχρι στιγμής) τόν βοηθούσε
και στο νοσοκομείο αυτό τήν έγκυο γυναίκα του έφερε
που τόσο αγαπούσε
Στο ισόγειο· στο χειρουργείο αυτός με το δεξί το πόδι του
το λαβωμένο καί με τους πόνους
τους πολλούς
και εις τόν πάνω όροφο με την μαιευτική τήν κλινική·
Εκείνη εγένησε γερό και όμορφο παιδί
το πρώτο τους το τέκνο
τόν Τριαντάφυλλο
Μόλις ο πονεμένος ήρωάς μας τό μύνημα της επήρε
αμέσως μεζέδες και ρακί, προσέφερε σ' όλους (τραυματισμένους) ήρωες
γεμάτος από χαρά και περηφάνεια κέρασε.
και όλοι μαζί με μιά φωνή
ετραγουδήσανε μέ ζέστη και δυνατά και μέ ορμή
τής Βέμπος μας τά μεστά με ρωμιοσύνη καί πολύ ηρωισμό
και αγάπη νοσταλγικά² τραγούδια.
Μα η μοίρα του η καλή του έπαιξε καί ένα παιχνίδι παράξενο - σκληρό
και σαν όλων των ηρώων που γλίτωσαν από της μάχης τόν θάνατο
τόν άφησε ισόβια ανάπηρο
καί ακόμα τό χειρότερο
με ολοήμερους και ολονύχτιους πόνους δυνατούς και
ανυπόφορους στο πληγωμένο πόδι
που ακόμα καί σήμερα πολλές δεκαετίες από τη νύχτα εκείνη
την χιονισμένη και ψυχρή
αποτελεί τρανό πολύ, της ευτυχίας καί της ηρεμίας το εμπόδι.
Τώρα ή στοργή των συγγενών καί η αγάπη των καλών του
φίλων
του ρίχνει βάλσαμο γλυκό καί λίγη λησμονιά στόν χρόνο
καί στόν πόνο.
Αν καί του έμεινε σύνδρομον ένας φόβος πολύ μεγάλος
στό κρύο καί στη μοναξιά των δοξασμένων
μά καί πονεμένων
ημερών εκείνων.
Γλυφάδα Αττικής 28/10/2000
Ευάγγελος Τόλης
¹ = τζαρί = γκρίζο
² = νοσταλγικά = τραγούδια γεμάτα νοσταλγία γιά τά σπίτια τους, τις οικογένειές τους καί τους φίλους καί γνωστούς τους.